Lab Istori
“Kamusta na ga? Lintik na yaah, be’y wala ng balita na sa iyo? HOY! magsulat kana uli sa anakngalak! Ako’y wala ng mabasa, lalo na ng mga walang kwentang babasahin tulad ng sa iyo! ano ga?”
Yan ang bumungad na tanong sa akin ng aking walang hiyang kaibigan sa FB na akala mo’y ako’y kanyang binabayaran kung mag-utos. Pupungas pungas pa ako habang nagkakamot ng pwet na di nauubusan ng kati. Pikit pa ang isang mata at kakabangon lamang sa higaang nabasa ng laway. Buti na lamang at nakahigop na ng dalawang lagok ng mainit na kape, kung hindi eh hindi magpoproseso sa utak ko ang aking nabasa.
Naisip ko tuloy na makumusta na rin nga ang aking pitak na ito. Aba! may isang taon na nga pala akong walang post! Anak-ng-delayed-na-dalaga! Nalintikan na.
Kaya ito, sulat lang ng kung ano-ano, masabi lang na may update. Eh napapagkamalan ng patay ang anakngalak blog. Hindi naman po sa deds na, napasarap lamang sa paglaklak at hindi na nahuhulasan kaya hindi na makapagsulat.
Noong isang araw habang ako’y walang magawa at pakuyakuyakoy lang sa veranda habang nag-iisip ng mga bastos, na sinasabayan ko ng paghigop ng kape at paghithit ng yosi, sa katanghaliang tapat, eh napansin ko ang malaking ulap na kulay puti na mabagal na umuusad sa himpapawid na hindi ko alam kung gano kalawak. Korteng puso ito na parang may li-at (crack) sa gitna. Parang maputik na itlog lang ng sira-ulong hubo. Ganong klaseng bitak. Maiintindihan mo ang gusto kung isalarawan kung nakakita ka na ng itlog ng mga taong mas malimit pang mag-birthday kesa maligo tapos ang trabaho pa ay magsaka ng bukid. Sa madaling salita, korteng pusong nabibiyak, broken-hearted cloud. awtsss! ansakit naman. Bigla ko tuloy naisip ang mga kababuyang napanood ko sa isang bold movie, yung hard core. Biyak talaga. hehehe! Pero sa usapang hindi bastusan, bigla akong naging emo. (OO, may mga emo moment din ang mga maglalasing lalo’t bagong gising!) Naisip ko ang aking mga kaibigan na kung makahingi ng advice eh akala sakin eh si PAPA JACK. (hoohooo! idol!) Naalala ko ang kanilang mga usaping puso. Pusong-pagod, pusong-lito, pusong-sabik, pusong-malibog, pusong-tanga, pusong-baliw, pusong-hindi-ko-matanto-kung-may-utak-na-kanya. Kaya ito, napagawa tuloy ako ng tula tungkol sa usaping PAG-IBIG. Yung wagas na pag-big ang tinutukoy ko, puso ang pinapairal, pagmamahal, hindi yung pag-ibig na hubo lage ang tingin sa kapareha. O ito na.
may akda: sawingpayaso
Nagmahal, nasaktan
Nagbigay, pinagdamutan
Nadapa, tinapakan
Lumuha, pinagtawanan
Pag-ibig na hilaw
Ang talo ay ikaw
Sumikat man ang araw
Sa ulan ay nakatampisaw
Bakit pumapayag?
Bakit hindi man lang pumalag?
Dahil ika’y talunan
Sa tanga ay huwaran
Ngayon ay lumarga
Isiping may bukas pa
Pag sa dami pa dya’ng iba
Gaganda pa ang istorya
Magmahal muli, humandang masaktan
Magbigay muli, humandang pagdamutan
kung madapa, huwag hayaang matapakan
Tama na ang luha, pagtawanan ma’y nakatingala
Gawing makulay at maganda
Ang sariling istorya
–END
Kaya mga kapatid, kahit anong unos ang dumaan sa ating buhay-pagibig, tuloy tuloy lang. Ang salitang “bigo” at “sawi” ay hindi naimbento kung walang pag gagamitan, at hindi rin naimbento ang salitang “pag-asa”, “paglaban”, at “tagumpay” kung walang ganyan sa ating tunay na buhay.
Laban lang at ituloy ang pag-RAKENROL sa buhay. Bakit sisimangot eh ang daming dahilan para ngumiti? Tulad na lang ng libreng beer, pag nakita ang crush, pag nakaabot ng maluwalhati sa bahay pag taeng tae ka na, at syempre pa, libreng boso sa seksing tsik na walang pakundangan mag-mini-skirt sa dyip, tapos ay masama ang tingin sayo pag napatingin ka sa legs nya. aysus.
Laging tandaan mga ateh at koya:
“Hindi tayo ginising ng Dyos para sumimangot lamang.”
At oo, lasing ako kagabi! 
