Slightly Used

“Nilda may tisyu pa ga tayo??? Wala akong makita dun sa cr eh. Eyysss!”

Ito ang banat pang-istorbo ko kay nilda kahapon (akstwali, ito’y noong isang buwan pa) habang siya’y bisi-bisihan sa harap ng laptop niyang armado ng maganda at malupit na ubuntu. Kasi ba naman, taeng tae na ko tapos wala palang tisyu na nakaantabay sa cr, ubos na rin ang sabon na maliit dahil aksidente atang napapasok sa pwet ni chox noong huling gamit nya, sobrang liit na kasi eh ikinuskos pa sa pwet nya, ayun tuloy, nahigop. Nahigop ng black hole nya. Paksyet. Wala akong magawa kundi sapilitang tumae kahit walang tisyu. Ano ba namang magbawas ng walang tisyu diba? Para namang hindi laking bukid. Wala ngang hugas-hugas noon eh, upo ka lang sa tabi-tabi ng mga puno na may magandang lilim, katabi ng matataas na talahib para maikubli ang maitim na puwet at nakalawit na itlog. Pagkatapos? Aba’y mag-short na at baka may makasilip pa, ay baka mangamatis pa kung ikaw ay bagong tuli, ouch! Hehehe!

Pero dahil maabilidad ang batangenyong gwapong ito, may nagamit parin akong tisyu. Saan? Ganito iyun, iho. Pagkatapos kung dumapo at magbawas sa upuan ng mga katatapos lang kumain eh may napansin akong mga mapuputing bagay na nakalukot sa basurahan ng cr. Hmmm. Ginamit ko ang aking utak na sa hindi ko inaasahan ay meron pa pala ako. Oi, jackpot! Mga tisyu ang nasa basurahan, medyo yupi dahil gamit na pero may mga parte pa namang sa tingin ko ay pupwede pa. Binulat-lat ko, sinipat, sinalat ang tekstura, oy, jackpot talaga, napasigaw tuloy ako, “Tibs!”. Ano ang “Tibs”? Ito’y malimit na ekspresyon ng tao doon sa amin sa talaibon kapag halimbawa ay nakakita ng piso sa daan, basitong may lamang gin sa lamesita, tsokolayt sa ibabaw ng tae ng kalabaw(yun ang cake), porno films sa baul ni lolo(hardcore!). Sa madaling salita ay masuwerte ako, ayus! Ginamit ko ang mga parte ng tisyu na maayus pa. Pagkaraan ng masinsinang pagpupunit at pagpupunas ay nalinis ko rin ang pinaglabasan ng aking masansang na kinain na giniling ng aking tiyan. Hay, saksis! YIS!

Ano ang lesson? Malay ko. Malay ko bang may lesson pala ‘to. Sige, isip ako ng magandang dahilan at isinulat ko ito, hmmm…

Lahat ng bagay ay may halaga kahit sa tingin mo’y ito ay basura na. Ito ang mga tinatawag na slightly used. Mga bagay na pwede pang pakinabangan kahit pa sabihing ito’y mukhang basura na. Parang surplus na tv na galing sa kung saan-saang bansa, parang GRO(akalain mo nga naman), at tulad ng nabanggit sa itaas, parang tisyu! Parang “Upuan” sa palasyo ng malakanyang na nilisan ni Erap na ama ni koya willy a.k.a jinggoy, slightly used lang pero napakinabangan pa ng husto ng babaeng mas unang lalapat ang mapanlinlang na nguso kaysa sa kanyang dibdib sa kulay dilaw na laso sa katapusan ng karera o finish line, lagpas pa sa HUSTO!!!! kaya tama na at husto na, labis pa! OVER USED na lola! Anong tawag na? LASPAG. Ito ang mga tao na masarap gawing tisyu, pampahid sa uhog.

Kalye

Kalye. Lugar na kung saan ay malimit nating masumpungan. Ito kasi ang daan tungo sa ating pupuntahan, ano pa nga ba. Salitang naimbento ng mga mag-iinom sa tabi ng daanan ng kalabaw noong unang panahon, samakatuwid ang kalye ay salitang kalye, yan ang turo sa akin ng aking hindi matalo-talong lolo.

Sari-sari ang makikita mo sa kalye kung ikaw ay isang mapanuring tao, sari-sari pa keysa sa sari-sari store na karaniwang makikita sa tabi ng (crowd: KALYE!!), yan..tama..kalye. Ano nga ba ang mga magagandang bagay na makikita mo sa kalye. hmmm.. Pinakamalimit kong makita ay ang mga nagdodog-style na mga aso(mga hayop!) sa tabi ng malaking sign board na kulay pink na ang nakasulat ay “WALANG TAWIRAN. NAKAMAMATAY” na ang katabi ay mag-lolang tumetyempo para makatawid(hindi na kasi kaya ni lola na umakyat ng overpass, kaya sa walang tawiran na lang sya, “para may thrill” sabi ng emo nyang apo). Lingon ka sa may poste ng overpass, mayron kang makikitang sign na “Bawal magtapon ng basora deto”, katabi nito ay ang sign na “bawal umehe deto. ang mahuli bogbog!”, sa tabi ng sign na ito ang pinakamapanghing lugar na madadaanan mo sa kalye, pustahan pa tayo ng lolo kasama na ang pustiso. laban? sige wag na, inuman na lang.

Sa kalye mo rin matatagpuan ang sari-saring uri ng tao. May magtitinda ng dyaryo kahit alas-nwebe na ng gabi, magtitinda ng mani, taho, fishball, isaw, laman, manggang hilaw na kasing asim ng magtitinda, hindi, mas maasim pa ang amoy ng magtitinda. May matandang nanlilimos na dalawa ang lata(branch), may loka-lokang hubo’t hubad na mura ng mura, daig pa ang lasing, may kasalukuyang nanghuhuling traffic enforcer, may nag-aaway na magsyota(dahil nalaman ng girl na bading pala ang bf nya, ang malupit, inaming suput sya), may lolo at lolang magkaholding hands pa habang lumalabas sa Sogo(guadalupe), may snatcher na tuma-tyming, may rapist nagtitikol sa loob ng cubicle na ginawa ng mmda(promis, nakakita na ko ng ganyan, tinigasan pa nga ako eh). Marami ang nagmamadali, marami din ang nakatambay lang, may easy-easy habang sumisipol sipol, may umiiyak, may tawa ng tawa(gustong mag-asawa). May dugyot, may malinis, may makinis, may gusgusin, may nagtototbras, may sinisipon, may nangungulangot, may inuubo, may tinitigasan, may nagkakamot ng itlog, may naninigarilyo, may naka-mask dahil sa swine flu alert, may natutulog na tulo laway, may nagrurugby sa ilalim ng flyover. May nanlilimos na mga bata(pang youtube/facebook/friendster/DOTA lang), may nag-iiskuba sa estero, may nag-dodolphin dive sa mismong kalye, nagpapagalingan ng lolo, may pulis sa ilalim ng tulay, may multong emo, at sari sari pa na pag binanggit ko lahat ay hindi magkakasya sa libreng pahina na ito (salamat sa sponsor ko na wordpress).

Kung gusto mong malaman ang tunay na kalagayan ng iyong kapaligiran, subukan mo minsang tumambay sa kalye. Marami kang malalamang mga bagong kaalaman na ni sa hingap ng berde mong utak ay hindi mo maiisip na pwede palang mangyari sa realidad. Pwedeng habang nagbabarik ka.

Tayong lahat  ay may kanya kanyang kalye, nasa atin na lang kung anong klaseng kalye ang tatahakin. Pwedeng bako-bako, pwedeng paliko-liko na parang isaw, pwedeng tuwid, mas tuwid pa sa ruler ng grade 1. Pero isa lang ang patutunguhan natin, kaya pwedeng magtulungan tayo, pwede mong tulungan ang makikita mong nadapa sa daan, kahit ito’y hindi seksi. Gawin nating masaya ang paglalakbay sa kalye natin, makabuluhan, may katuturan, pero syempre, mag “stop-over” karin, stop, have a break, have a kitkat, hinga malalim, barik, bukas ay hang-over and so on. yan ang stop-over. ale luya!

Wala lang, may napansin kasi ako kanina sa tabi ng kalye, may bigla akong naalala, isang nakaraan na kay sarap balikan, nangyari din sa kalye na yun. At naalala ko rin na natatae na ko. PS.

Usapang Sawi

Wala ako magawa ngayon dito sa bahay, mag-isa lang, syempre walang kasama, walang kahuntahan, walang katawanan, at higit sa lahat, walang kabarikan, paksyet. Habang nakahiga at nakatitig sa kisame na kulay puti dati na ngayo’y kakulay na ng edsa noong kasagsagan ni Tita Cory, eh naisipan kung umihi, kakulay rin kasi ng ihi ng isang may lagnat itong kisame.

Diretso sa cr na marameng beses ng nasukahan ni junior, baba short, baba brief, hanap patutoy, at ayun! Nakapa ko rin, pwesto… ihi buga, hayy, ayus, kinilig pa nga ako noong pumapatak na ang mga huling sirit ng aking ihi, take note, IHI. Ito yung tinatawag na “kilig-ihi”, na kapag ginawan ng kwento ng mga batikang manggagawa ng alamat ay magiging “kilighi”, ganire ang nakikita kung ending ng alamat ng kilighi, “…At doon nagsimulang matawag itong kilig-ihi na habang lumalaon eh naging kilighi”. Yun eh.

Lalabas na sana ako sa cr pagkatapos kung iwagwag si patutoy at ibalik sa dating pwesto ang mga tumatabing dito, ngunit talaga nga namang hindi ko mapigilan ang aking sarili na hindi mapatingin sa salamin na may konting “hamog sa tag-araw”. Napakahirap kasing tiisin ang isang bagay na masarap sa paningin, grabe, ang gwapo ko, hayy, isang bagay na wala akong magawa para remedyuhan, todo eport na nga ako eh ni hindi pa rin mabawas-bawasan kahit katiting man lang, paksheyt, nagpa-”ronreg” na nga eh wala pa rin, tsk, hirap, nakakadipres. Pero sa kabila ng aking kagwapuhan ay naaninag ko ang kalungkutan sa aking mga mata, mapupungay na mga mata. Lungkot dahil mag-isa nga lang ako at walang kasama at kabarikan. Lungkot na hindi ko mawari kung san nagmumula, doon pumasok sa aking isipan ang salitang “sawi”. Ako bay may kasawian na naman? Anong klaseng dagdag kagwapuhan na naman kaya yun? Paksheyt, unfair, laging ako, ako, ako! Oh ito’y dala lang ng puyat na hatid ng padalawang araw ng walang tulog? Ey? Adik. (Pakalat kalat kasi yung rugby dito sa kwarto eh. oy chox! yung rugby mo, tago mo naman pagkatapos mong magsalin sa plastik! nalilikot tuloy ng bata! Ayan.)

Marameng kasawian ang nakaabang sa atin at anumang oras ay pwede tayong atakihin, pwedeng sawi sa pangarap sa buhay. Kahit mga simpleng pangarap lang sa buhay ay nakakapagdulot na ito ng kasawian kapag ang bagay na iyon ay mahalaga para sa isang tao. Gusto ko lang naman ng Max kendi, ung red, dahil mas masarap yun para sa akin, swak sa aking panlasa, ngunit dahil mahina at hindi kasing lakas ng motolite ang iyong “convincing power” sa mga utol mo ay Stork ang binigay sayo, maanghang, hindi malasa, at higit sa lahat hindi red, o db, nakakadepris, peling sawi ka na at imbyerna churvah, cha-ynes veneracion, nakahikdbi habang sinusupsop ang kending hindi mo gusto habang bumubulong bulong ng “Pakyu kayo koa, butas naman ang brief tsaka hindi pa naman tuli, huh! suput!”

Mayroon ding mga sawi sa buhay. Ito yung mga peling sobrang malas na nila, yun bang minsan lang lumabas sa bahay nila eh nahuhulog pa sa estiro na katatapos lang taehan ng tatlong asong street fighter(asong kalye) na gusgusin at kasabay pang sinusukahan ng tatlong lasing na ang pinulutan pa ay panis. Ito rin ay yung mga mahihilig umakyat sa mga “footbridge” dyan sa EDSA tapos ay magkukunyaring tatalon, pero kapag mahaba-haba na ang exposure na nakuha nya sa mga camera ng mga reporters eh baba na rin, la lang, triptrip lang, la magawa sa bahay e, boring, badtrip.

Mas marame ang mga sawi sa pag-ibig. Naku, matagal ng uso ito, panahon pa ng love triangle sa pagitan ng isang homo erectus(chox), homo habilis(renan) at isa java man(bryan), yun eh ayun sa lolo ko ha. Ang kasawian sa pag-ibig ay madalas maikumpara sa katangahan/kagaguhan. Tinatanga ka na, na kahit nagdudumilat ang katutuhanang “Hoy! Tanga, niloloko ka na! Gago!” eh tuloy ka pa rin sa iyong pag-ibig na bulag sa katotohan. Ang madalas palusot? True love kasi, at sasahugan pa ng “love is blind”, ey? Gawin na lang nating “Love is blind, but marriage is the eye opener.”. Pero infairness, mahirap kasi labanan ang mga nagtitibukang puso, lalo na ngayong panahon ng semana santa, long holiday, marame-rameng date yan at eye ball ng mga kitikitexters, ingat lang, baka holdaper ang ka-eye ball mo, malas mo, nalove at first sight sa cellphone mo.

At biruin mo nga naman, mayroon ding sawi sa barikan. Hehehe! Isa dito ay yung mga hindi na kaylangan ng unan, higaan o sandalan para lang mahimbing sa pagtulog, ipatong lang ang braso sa lamesang inuman, iub-ub ang ulo dito at presto, mahimbing na ito, after 3 years na ang gising, at naglalaro na rin agad ang laway, baba, taas, baba, taas, minsan ay nakakatuwa at nakakaaliw ring pagmasdan ang tutulong laway, eksayting kung kelan siya malalaglag. Malas mo lang kung biglang humangin ng malakas at mapunta sau ang mahaba-haba na ring “lubid-laway”(patulong laway, parang yoyo kung maglaro) na sa kinalaunan ay tinawag ng “lubidway”. Yun eh, alamat na naman.

Isa pa ay yung mga nagmumukhang punching bag ni pakyaw ang lolo nya(yun bang: “Ung lolo ko!”). Hehehe! Pabilisang magisip ng ibabara mo sa kwento, istorya, pag-aari, achievements ng kabilang lolo. Ilan sa dapat na katangiang dapat taglayin ng mga nagyayabang sa lolo nya eh ang pagiging cre8tive, masusing pakikinig sa babarahing sasabihin ng katunggali, marunong magpaligo ng lokoloko, kayang patigilin ang electric fan na naka-number 3 sa pamamagitan ng pilik mata, kayang mangulangot ng walang ginagamit na pangsungkit o daliri, “look! no hands!” at higit sa lahat, ang kayabangan na sasahugan mo syempre ng humor at magandang delivery para hindi sa suntukan mauwe ang kwentuhan, hehe! Pwede sumali kahit hindi mo idol si FPJ.

Isa pa nito ay yung mga pagkatapos pa ng barikan magiging sawi, aftershock attack, parang si renan, hanggang alas-dyes ng umaga nasuka. Pasumpa sumpa pa pagnasuka, ang litanya? “Putahhh! Hindi na uleyt ako magbabarik, hek! Uuuwaaahhhhkkk! Eekkkk! Haaahh! Tang—Uuuwaaahhhhkkk!! mamatay na koww! Hindi akuu makahinga, hhaaaaaa! Uuuwaaahhhhkkk!!”.
O sya, pahid na, pahid na. Permi namang!

Ang pinakayoko lang eh ang maging isang sawing payaso. Ey? Payasong sawi. Payasong nakikita mong masaya at hindi mo pwedeng makitang malungkot o lumuluha dahil sa siya’y isang payaso. At kapag nakakita ka ng isang malungkot na payaso, para kang nadaanan ng tide, “gulat ka noh?”. Masisira nag puting make-up sa mukha, masisira ang itim na make-up sa paligid ng mata at malalaglag ang pulang bilog sa ilong, yari ka, sira ang japorms mo, wala ka na ngang tip, wala ka na ring tarbaho. Mahirap ang magsuot ng maskarang masaya araw-araw para mapagtakpan ang iyong kalungkutan, bumibigat pa ang maskarang iyon. Kaya naman saludo ako sa mga nakakagawa nito, parang commercial ng neosep, “Magaleng! Magaleng! Magaleng!”.

So pano? E biogesic na yan! “Ingat!”

Peksman!

Salitang madaling sabihin. Salitang di ko alam kung sino nakaimbento. Siguro’y sa barikan din nina juan at pedro.

Ito ay hindi ko ginagamit msyado kapag ako’y nagsasabi ng isang bagay o katagang dapat pangatawanan o pangako sa madaling salita, oo peksman! mas malimit ang katagang, “Mamatay man ako” o kaya ay “Pramis” na sasahugan pa ng “kros may hart” para mas kapani-paniwala. halimbawang may nag-aayang magbarik, “Punta ka sa bahay ha, barik tayo, walang pasok ang sabado at linggo, o ano?”, na sasagutin ko lang ng, “Sige”. Syempre diskumpyado ang kausap ko sa sagot ko na yun, mangingilid ang luha ng kausap, dyan papasok ang mga salitang ito, “Oo nga, mamatay man ako, pramis pupunta ko, kahit meron ako, kros my hart. Lab yu nga eh.”(with matching tantalaysing eyes.). Pero ito, mas hardcore, pinakamalimit lalo na sa amin doon sa talaibon, mga oras na may nautot at may puputak ng “P*%@NG IN@!! Amoy sugalan!!! Sino ga na namang nakadiga??!”, na sasagutin ng mga katabi na parang kwayr sa simbahan kung gano ang pagkakasabay sabay ng tenor at baho na mga boses, “Iyong ama! Nay ike… Ay mapeste na!”, haha! tangging mabubulok lage ang drama. Pero kahit ganyan ang drama eh nahuhulaan pa rin namin kung sino talaga ang salarin, ito yung tahimik na tumataas baba ang mga balikat, namumula ang mukha, nakapikit ang mga mata habang nakayuko, tahimik na pinipigil ang pagtawa, lumuluha sa kagalakan dahil may nakaamoy ng kanyang ngitngit. May nagdadalamhati at nagsisisi kung bakit siya’y nakahinga pa ng mga sandaling iyon. Laking pagsisisi. Bakit nga kaya napakahirap aminin na ikaw yung nautot, lalo na kapag mas mabaho pa sa imburnal doon sa may edsa cubao na malapit sa footbridge? Kahit ipagpustahan ang lahat ng angkan eh ayus lang basta tatanggi na siya ang umutot.

Minsan ay nakakapangako ako sa ibang tao na hindi ko natutupad lalo na kung hindi pinag-isipan. Pero iba ang bagay na nangyari sakin ngayon. Di man ako nakapangako, di ko man sinabi ang salitang “Peksman”, eh gusto ko pa rin tupadin ang pangako ko na hindi man lang naikumpas ng aking dila. Pangako sa sarili. Ibang lebel pala ito. Mas mahirap, pero mas agrisibo kang tupadin. Gaya ng sabihin ko sa sarili ko na, ako’y magbabarik ngayon, aba, at nagbabarik nga ako ngayon, kahit mag-isa, kahit walang ka wentuhan kundi itong laptop na walang masagap na internet. Kahit peling sawi. Kahit walang kayosian. Kahit bukas pala zipper ko, sheyt! Wala pang nagtetext, buset. Bakit kasi makakaisang bucket na ako eh hindi pa rin nagtetext itong si chox? o baka naman, andito na siya, hindi ko lang napapansin dahil hindi ko makita. Hindi kasi siya nakaputi ngayon. Peksman!

Pero ayon sa sagradong libo na nabasa ko na nagmula pa sa aking lolo na tumalo sa lolo ni sir erwin alyas Ping Guerero, eh dapat daw igalang ang salitang Peksman! Ito daw ay ginagamit na ng mga kano at pilipino noon pa, lalo na noong binigyan tayo ng kalayaan ng mga kano. Ang usapan kasi nila eh ganito:
Kano: owh phano? nathalo nha nhateyn ang mga hepon sa thulong nhaming mga phote, khame mamahalah senyoh, ha?
Pilipino: Salamat po, utang namin sa inyo ang aming pag-alpas sa kuko ng mga mahilig sa anime porn! mabuhay kayo, mas maganda ang hardcore nyo!

after ahmmm…. 2 yrs?

Pilipino: kaya na namin ang magpatakbo ng sariling gobyerno, ibigay nyo na sa amin ang kapangyarihan dito sa aming bansa, sa republika ng pilipinas, hayaan nyo na kame.
Kano: Oh siyge, shenyo nha itho, maramey na nhaman khamey lufain eyh, dhagdhag sahkeyt lang keyo sa yulo.
Pilipino: talaga? mamatay man lolo mo?
Kano: oh oh nga, Peyksmen!
Pilipino: Yahooo! this calls for a celebration! lets party! lets drink till we drop!!! Inday! ihanda ang inumin at ang alay!!!! hindi ako malalasing ngayon sa mga kanong ito, PEKSMAN!!!

ayan lang yung nasilip ko sa libro ng lolo ko, kaya yan lang pwede ko ibahagi sa inyo, sayang mahaba pa naman yun. hukayin ko nga iyon. heheh!

o siya, kaylangan ko ng magkonsentrayt sa aking pagiinom at pagninilay, magsosol sertying ulit ako kahit nabarik, masubukan lang, baka mas epektib. o sya, barik barik barik tayong lahat ngayon! Lets drink till we drop! Walang susuka kung hindi eh sya ang alay, PEKSMAN!

Tula kay koya Sperns

Ayun! Nakasingit ako ng oras para makapagsulat dito sa nagtatampo ko nang pitak sa internet. Kahit pagsilip man lang kasi sa stats ng pitak na ito eh hindi ko na magawan ng paraan para masilip, medyo kritikal kasi ang mga pangyayari sa aking masalimuot ngunit napapasaya pa namang buhay, mas kritikal pa sa lagay ng isang tao na kung hindi nakakapit sa isang bulateng payat na naghihingalo na nakausli ay mahuhulog na sa banging may lalim na hindi nasukat ng mga nakatatandang tao sa lugar na iyon, mga ninuno. Maraming isipin na nangangailangan ng buong atensyon ng isang maglalasing.

Eniwi, naisip ko kasi na ilathala na ang aking tula para sa aking kaopisina, “koya”.  Ito ay tula tungkol sa regalo ko sa aking monito na sa kasamaang palad ni kuya sperns ay siya, sa ayaw man niya o sa hindi, wala na kasing bawian. Noong pasko pa dapat ito, nung bday pa ni papa jesus, magmamahal na araw na, mamamatay na si papa jesus at mabubuhay uli eh hindi ko pa nagagawa. O sige ito na, pamagat nito? “Sa aking Monito”, naks! napapanahon!

Sa aking Monito
by henyo

Di ako makagawa ng tula
tungkol sa aking regalo
Ang alam ko lang
ito’y para sa’yo
Di ko rin alam
kung bakit ito ang napili ko
Basta’t ang mahalaga
ito’y galing sa kaibuturan ng puso kong lito.

Di man mamahalin
itong aginaldo ko
Walang nakadikit na dyamante
sa hawakan nito
Ni hawakan nga eh wala ito
Ngunit maaayos ang bawat gulo na daanan nito.

Siguradong bobongga ang porma’t ayos mo
Basta’t ika’y armado nitong aginaldo ko
kaya’t wag kang mabahala kapag ito’y kasama mo
Mga tsiks at tsiklash, sulyap ay garantisado!

Kaya’t tanggapin mo ang bagay na ito
Maiksi at payat na parang ako
Pakita mo sa madla kung nais mo
Sigurado at tiyak! Inggit sila sa iyo.
Kasama na ko…. =)

Ano sa palagay nyo tinutukoy ko na regalo? Mali! suklay yun. At kahit Enero na niya natanggap yung mga regalo ko eh wala pa ring pagsidlan ang kanyang saya at galak, muntik pa ngang mabutas ang kisame sa opis, nauntog kasi siya doon sa sobrang taas ng mga talon at lundag nya, ayon tuloy, nung sinubukan nyang gamitin ang suklay na regalo ko eh naging hindi swabe ang hagod sa ulo, ang laki kasi ng naging bukol nya. Mas malaki kaysa sa nakita kong “nakabukol”, nahulog din kasi ang pantalon nya nung magtatalon sya, nakita ko tuloy yung brief nya na kulay yellow na ayun sa labandera sa “pretty wash” eh dating white yun. Talon kasi ng talon yun pala eh walang sinturon. Ayun may bagong salawikain akong nabuo, o ha! “Huwag talon ng talon kung walang sinturon.” at isa pa,  “Ang suklay ay di pupukol kung ika’y may bukol”. Ayus!

O sya, sa susunod na ulit, kaylangan ko pang mag gasolina, mukhang nakakaamoy kasi ako ng inumang nagaganap sa 87 C, hmmmm…. amoy bula ng beer, Colt45, nasa pitsel, may yelo. hmmmm… o sya ako’y naglalaway, kawawa naman ang langgam sa aking paanan, baka matuluan pa. Barik na!

Kita-kita sa Finals

hmmm… matagal tagal ding panahong nanahimik ang anak ng alak na ito, tsk, lintik. Medyo bisi-bisihan kasi ngayon sa tarbaho eh, pero syempre nasisingit pa rin naman ang pagbabarik, gasolina/vitamins/gamot/pampagana/energydrink/antistress/price kasi yun sa buhay, wheww! Ilang hapenings na rin ang hindi ko naisusulat pa dito, gaya ng barik sa zambales noong nagteam building ang tropang 8liens, ang sagada trip, ilang f4 reunion na rin ang nagdaan, at ang pinakamahabang ekstsins gip na nangyari sa tanang buhay ko, lupet nun, mula alas-8 ng gabi hanggang ala-6 ng umaga ata yun kung hindi ako nagkakamali sa pagtingin sa aking orasang pang selpon. O diba, sabi sa inyo masyado akong bisi ngayon eh, hehehe!

Ikasampu na ng pebrero, nalalapit na ang 11th Philippine Web Awards night. Ito ay sa ikadalawamput pito ng Pebrero, taong kasalukuyan, na gaganapin sa… sa… hmmm.. di ko na matandaan ang pangalan ng building na paggaganapan, tunog pang marangya kasi, at dito kasi sa Maynila eh dalawang building lang ang tanda ko, Remco dito sa Pasig na may mahiwagang elevator at ang Burgundy sa Ortigas.

Sa kabutihang palad eh napasama sa finals ang website namin at isa pang website na gawa ng 8liens, oo, biruin mo nga naman ano. Ito ay ang Cyberhome ng 8liens at ang website ng Muntinlupa City. Akalain mo iyon. Kaya ito, mangyaring bisitahin nyo po ang dalawang website na ito, at kung sa tingin nyo ay nararapat lamang na manalo ito eh ano pang hinihintay nyo iboto na, sa pamamagitan man ng inyong selpon o kaya’y tru online. Kaylangang magmadali sapagkat hindi na kaylangang maging gradwiyt ng ateneo blue eagles o la salle green archers para lang makumpuyt kung gano na kalapit ang Awards night, ito’y labing anim na tulog na lamang! yun eh kung natutulog kayo.(tama walangmalay? hehe)

Ito po ang paraan ng pagboto sa pamamagitan ng umuusok ninyong selpon na hindi na nakapahinga sa kapipindot ninyo:

I teks lang po ang mga sumusunod:
WEBBYS VOTE 86 (kung ang iboboto ay ang aming website)
WEBBYS VOTE 47 (kung ang iboboto ay ang website ng muntinlupa)

at isend sa 2973 kung kayo ay naka-Globe(making great things possible) o kaya’y TM(power to the people)
isend naman sa 2955 kung kayo ay naka-Smart(Simply Amazing) o Talk ‘N Text(pasok sa Finals ng PBA, Game7 na kaya)

Mas makabubuting iboto nyo ang dalawang website na nabanggit kung ayaw nyong masaktan, maiingit ang isa pag yung isa lang ang binoto nyo, para payr. Tsaka para hindi maputal ang inyong load, P2.50 kasi gada teks dyan, so kung dalawa eh di P5.00 (kaylangan pa gang i-memorays yan?), o diba, walang putal.

Para makaboto online(para sa mga kuripot na ayaw mabawasan ang isang linggo ng load):
1. Magrehistro lang po dito: http://www.philippinewebawards.com/pages/register.asp
2. Pag okey na ang rehistro nyo eh pede na kayo maglog-in dito: http://www.philippinewebawards.com/pages/login.asp
3. Pumunta sa Pinal na listahan ng mga pinale: http://www.philippinewebawards.com/member_lounge/vote.asp
4. hanapin ang SMEs category (wag na kayo magpalusot, hindi nyo ito pwedeng hindi makita, ito’y nasa pina ka dulo ng listahan) at i-click lang ang bilog na buton sa tabi ng 8layertech.com na lista.

Ito po ang buong listahan ng mga kasali sa finals, baka sabihin nyo na hindi ako payr: http://www.philippinewebawards.com/pages/news.asp

Ala eh! pano, asahan ko po ang inyong maluwag sa pusong pagboto. Maraming salamat sa inyo mga kabarikan ko dito. Wag na po kayo magpatumpik tumpik pa kung kayo rin naman ay boboto, mahirap na yung pa-buzzer-beater, sabi nga ng lolo ko, oo yung lolo ko, “Hawag kang dali-dali at baka ikay mahalaba, magaling kung maituon ang mukha, ay kung hindi eh di pihadong bangas ang iyong tuhor at siko”.

Lets Volt IN

Ika-7 ng buwan ng Nobyembre, taong dalawang libo at walo, naganap ang pag-iisang dibdib, hindi pala, pag-iisang betlogs ng F4. Ayus, sa wakas, simula ng binuo namin ang F4 eh ngayon lang kame nagkasama-sama o nabuo. Hanep, sobrang suspins pa ang naganap na pag-iisang betlogs ng F4 kasi si hulyo eh hindi sigurado kung makakapunta, si chox naman eh may pinuntahan pa, nakabitin sa ere kung magkakasama-sama kame noong gabing iyon. Ngunit pagpatak ng alas-8 ng gabi eh ngumiti sa amin ang tadhana, biglang dumating si chox na uumis-umis. Buti na lang at nakangiti siya nung pumasok sa opis kung hindi eh baka hindi namin siya napansin, konting ilaw lang kasi ang bukas sa opis kasi nagtitipid kame at nakikiisa sa Energy Saving Campaign na napanood ko sa aking paboritong tsanel, syempre, ang kahayupan, animal planet. Tapos mga alas-otso y medya eh biglang may napansin akong tao sa may labas ng opis. Isang kalbo na asa may pintuan na nakatanghor sa kanyang selpon, nakayuko, bonbonan lang ang kitang-kita, kala ko eh isang kilabot na kriminal-na-pumapatay-ng-mga-gwapo na nakatakas sa munti at napadpad sa pasig dahil sa paghahanap sa susunod niyang biktima, sobrang takot ko, ngunit pilit kong iwinaksi ang aking takot dahil hindi naman siya naka-orange, walang tatak na “P” sa T-Shirt nya, hindi naman nakaposas, at napansin kong may nakalawit na kung ano sa may tiyan niya, pinagmasdan ko iyon, tinitigan, pinag-aralan ko ng masinsinan mula sa aking kinatatayuan, napalunok ako, akala ko ko eh isang alyen, aba at hindi pala, mukhang pusod na hindi pa napuputol ang nakalawit na iyon sa may tiyan niya! Putek si hulyo ito, ang taong fetus! Ayus! Sa kinahabahaba man ng pinaghintay, sa inuman din ang tuloy, nabuo din ang F4.

At dahil kame ay sabik sa isa’t isa, matagal na nalumbay at nanabik sa kalinga ng bawat isa, eh nagsama-sama muna kame sa salas ng opis, nagkwentuhan, nagbarukbukan, naglambingan, nagsuyuan, nag-lips-to-lips at nag-grop-hag. Yeheyyyy! Pagkatapos ng bonding moments namin eh pinagsisigawan na kame ni ‘walang malay’, aba at alas-9 na eh hindi pa daw kame naiingli, magbabadminton nga pala kame, at dapat eh magbihis na kame. Hmp! KJ talaga tong si walang-malay. At syempre, hindi na kame nakipagdiskusyon sa kanya, sumunod na lang kame, mahirap makipagdiskusyon kay walang-malay, wala kang panalo sa kanya lalo na at meron ata siyang buwanang dalaw, hahaha! Peace! =)

Kaya ayun, mabilis pa sa takbo ni da-flash, bitbit ang gitara ni sir meric eh nagsiuwe na kame sa 87 C para magbihis at ng makapag-badminton na at kalauna’y masimulan na ang aming barikan. At dahil may bitbit kameng gitara at pakanta kanta pa ng ‘Ang buhay ng kristiyano ay masayang tunay’ eh napagkamalan pa kameng ‘Sabado Boys’ ng mga adik na nakatambay kina rekles na tindahan. HELOO!! F4 kame! F4!!

Sa badmintonan eh umaatikabong labanan ang naganap sa pagitan ng F4, magkakampi ang parehong kulang sa buwan na sina hulyo at junior, kame naman ni chox ang magkakampi. Mainit ang naganap na labanan, kapanapanabik, kagat-labi pa ang mga manonood sa amin. Nasisilip kasi ang aming mga singit sa tuwing mapapaupo kame sa paghabol sa malikot at maliksing shatel kak para mahambalos namin pabalik sa aming kalaban. Nakalayo ang aming skor ni chox kina hulyo at junior, tambak sila, 10-16, race to 21. Sabi ko kay chox, magpahabol tayo, dapat mag-all 20, baka kasi sumama ang loob ng dalawa, baka umiyak, atungal-baka pa naman itong si junior pag umiiyak. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, dala marahil ng talanding panahon eh nawala sa amin ang kontrol ng laro, napako kame sa 16, nakalamang pa sila sa amin ng 3, 16-19 na ang iskor. Shet, malas! Kailangan naming humabol. Humingi kame ng time-out, nagplano kame kung anong gagamiting estratehiya, sa kasamaang palad eh wala kameng naiisip, kaya bahala na lang, bahala na si batman. Nilakasan na lang namin ang aming determinasyong manalo, nagyakap kame ni chox sabay sigaw ng ‘WIN!!!’. Haha, muling sumilay samin ang ngiti ng tadhana, naka-all 20 kame. Si junior ang mag-seserb. Handang handa kame ni chox. Parang tumigil ang mundo sa badmintonan, samin lahat nakatuon ang pansin ng mga tao roon, sobrang tahimik. Ultimo patak ng aming matamis na pawis eh maririnig mo habang iniintay ang pagserb ni bondying este ni junior. Ayun at pumalaot na ang serb ni junior, nasalo ni chox, hambalos pabalik kay hulyo, dumayb si hulyo para mahabol nya ang shatel kak, natamaan nya, hinambalos pabalik sa akin, mataas ang bigay niya, tamang-tama para sa aking magandang ’spike’. Tumalon ako, hahambalusin ko na ang shatel kak ng may bigla akong narinig na bumubulong sa akin, wag ko daw tirahin, hayaan ko na daw manalo sina junior at fetus, yan ang sabi ng aking konsensya. Napatingin ako sa kanila, nakita ko ang takot na takot na mga mata nina junior at hulyo, nangangatog ang tuhod at nakabuka ang mga bibig. Naawa ako. Hinampas ko pa rin ang shatel kak ngunit mahina lang para sumabit sa net, ayun at sa sandaling tumama sa aming kort ni chox ang shatel kak eh nagdiwang na sina junior, para silang mga batang nabigyan ng lolipop(yung red). Halos mahubuan ang dalawa sa knilang pagtalon. Si chox? Hindi maipinta ang mukha. Ako? Ok lang, wala lang. Itinapon ko na lang ang aking raketa.

Marame pang laro ang aming ginawa, kung sino-sino kalaban at kakampi, tapat-tapat lang. Ang hindi ko malilimutan eh ang dibdibang labanan sa pagitan ng pinagsanib na pwersa nina chox at nilda laban sa pinagsanib naming kapangyarihan ni sir meric. Umaatikabong aksyon ang naganap. Matindi, malupit. Si nilda ang pinaka-matindi sa lahat. Siya ang tinanghal na MVP sa gabing iyon, kung lumaban kasi eh kasama ang ‘PUSO’. At hindi ko rin malilimutan ang isang umagaw sa aking atensiyon habang ako eh nagpapahinga. Napansin ko kasi itong si junior maglaro. Kung tumira ba naman eh parang nagbabasketbol, kumpleto mula sa talon, plangketa ng kamay at paraan ng paghampas ng bola, parang nagpepetro. Putik. Tapos napansin ko ang likod niya. May nakaumbok sa may likod niya, sa may taas ng kanyang pwet. Nagulat ako, napa-isip, napahanga, isa itong himala! Dalawa ang pwet ni junior!! as in apat ang pisngi! Matindi! Siguro ay side epek ito ng pagiging kulang nya sa buwan. Naisip ko, tiba-tiba ang kasintahan nitong si junior, tubong-lugaw. San ka pa, 2 ang pwet na pipisilin mo pag-nanggigigil ka. O ha! Mabuhay ka junior, isa kang alamat! Pitsuran natin yan mamaya tapos palamenit natin at ng may maisabit tayo sa salas. O kaya doon natin isabit sa may tabi ng EDSA, tapos maglagay tayo ng lata sa tabi, sigurado akong marame ang mamamangha dyan at magbibigay ng ‘donasyon’ para maalagaan, maproteksyunan at mapreserb ang iyong natatanging parte. Kikita pa tayo nyan! 80% sakin ha! Ako nakaisip nito! =)

At syempre pagkatapos ng umaatikabong badminton eh nagpunta na kame sa Metro Walk, to be espisipik, sa ‘palakaan’. Doon kame nagpahinga, kwentuhan, kulitan at syempre, barikan. Hawak ang malamig na beer eh masaya naming inuusisa ang bawat isa, ang hindi natuloy na mga lab-team at  mga nag-uumpisa pa lang. Mga nakaraang hindi malilimutan kasama na ang usapang ‘tinidor’, ‘tatsulok(totoy maglaba ka)’, PHP namin ni hulyo, yung kwento ng sagada na hindi kasama sina junior at hulyo dahil sila eh nasa sinapupunan pa ata nung mga panahong iyon. At ang nakakaeksayt sa lahat, ang darating na huling linngo ng nobyembre o dili kaya ay sa unang linggo ng disyembre, kasi matutuloy na ang inaabangang awting ng mga 8liens. At bonus sasama si hulyo at pag nagkataon eh baka makasama pa itong si chox, ayus! Lintik sa Zambales yun, makakarating din ako sa lalawigang iyon. Maganda ang beach, masarap magbarik dun piho. Wala akong paki kung malinis ang tubig ng dagat nila, hindi naman ako makikinabang doon, hindi naman ako katulad ng isda na marunong lumangoy pagkalabas pa lang sa sinapupunan ng kanyang inang isda.

At pagkatapos ng ilang bucket eh uwian na. Pagal na ang aming mga naggagandahang katawan, kailangan ng ihiga. Kailangan din ng pahinga at baka bukas eh hindi na makainom pa ng kahit anong alak, tandaan, ayun sa kanta ‘Sa langit wala ang beer’. Kaya kahit gusto pa namin ni hulyo maglambanog pagdating namin sa bahay eh napilitan na rin kame matulog na lang, wala kasi kame mahagilap na pulutan, sayang. Pero ok lang solb na rin naman kame, bago matulog eh pitsur-pitsur muna kame sa sala bago nagkalas-kalas. Ayus, solb na solb ang F4. Sa uulitin.

PS: habol ko na lang ang mga pitsur. Ako’y antok na.

Noong nagdaang Undas

Ayus nakahinga rin ako, nagkaroon din ako ng oras para magsulat ng kaunti. Nitong mga nagdaang araw kasi eh napasabak ng husto itong anak ng alak sa walang humpay na barikan. Napauwi kasi ako ng batangas dahil nga sa undas, para makapunta at makabisita naman ako sa aking mga kamag-anak na humakdaw na sa kabilang buhay. Naisip ko tuloy, masaya kaya sa langit na kinaroroonan nila? Sabi kasi nung singer, ’sa langit wala ang beer, sa langit wala ang beer, sa langit wala ang beer, sa langit ang BEER…’. Inulit ulit pa, nakakaloko noh, pano na pag ako eh napapunta sa langit, shet walang beer! Para akong si hoy hoy buloy nun, kawawa daw sabi ni pareng chito, malamang daw eh walang alak dun. Hay nato. Ang buhay talaga parang layp, yo neber no wat wil hapin neks.

Kaya pagkatapos kong mapuntahan ang mga puntod na kinahihimlayan ng aking mga pumanaw ng kamag-anak at magsindi ng kandila at magkunwaring nagdadasal habang nakapikit, eh nagpasya na akong maglakad-lakad sa sementeryo para hanapin ang aking nawawalang kumpareng omnick para may makasama naman ako sa pag-uli-uli dun sa sementeryo. Ngunit bumubwelo pa lang ako para magpaalam sa mga pinsan kong nagbabantay sa puntod ng mamay eh dumating itong si pareng omnick at kasama pa ang lasing na dati kong klasmeyt mula grid wan hanggang grid seks, ayus! Hindi ko na siya kaylangang hanapin. Pagkatapos naming umungkot sa bermoda gras sa may patwey sa sementeryo at mamakyaw ng ays-krim kay manong eh napabalandra na kame sa barikan dun sa may puntod ng tatay ng barkada namin. Ayus, may 3 GSM Blue, may pulutan pang apritada at mani at may bonus pang pisbol at kikyam. Ayus solb! Pagkaubos ng GSM Blue eh may lumabas pang tatlong kwatro. Ang saya talaga sa batangas, basta na lang naglalabasan ang mga gin, parang may bokal eh, parang ulan din, hindi mo malalaman kung san magmumula ang masasarap na gin. Hehehe! Kaya kaming dalawa ni pareng omnick eh abot bonbonan ang umis (ngiti), halos malaglag ang kalahati ng aming ulo sa pag-umis.

At syempre naman, habang nagbabarik kame eh hindi makakalampas sa amin ang mga pagala-gala na mga tsiks sa aming paligid. May mga dating kaklase, may hindi kilala, may medyo natatandaan, mayroon ding pilit na inaalala ngunit hindi naman talaga kilala. Sori f4, hindi ko kayo kasama, napaglamangan ko kayo. Hehehe. Ay nga pala, nagbabasa si isme ng blog ko, shet, I porgat. Wag ka mag-alala chnx, walang mas mganda sayo dun, walang binatbat sa tatlong kurbada ng katawan mo, ang marame sa mga yun eh may 8 na kurbada ang katawan, ang iba eh hindi ko mabilang, ang iba naman eh walang kurbada, as in wala, katawang coke, yung 1.5 litro. Labyo! =)

Napansin ko, mas maraming tao nitong nagdaang undas kaysa nung isang taon. Mas dumadami pa nung pagabi na, mas marame ang mga kabataan, pang gabi talaga ang mga taga ibaan. Siguro mas marami ang namatay nitong taon na ito o di kaya ay mas marami ang nanganak noong 1989-1992 kaya marame ang kabataan. Sana ay hindi magbabarik ang mga kabataan na ito, makakahati pa namin sila sa alak. Nagkukulang pa nga kame minsan eh dadagdag pa sila. Ano nga pareng omnick? Hehehe!

At nung pauwi na sana kame ni pareng omnick eh nakasalubong namin itong si pareng je-are. Aba, isa itong senyales na hindi pa matatapos ang aming gabi. Senyales na magbabarik pa kame. Muntik ko pa ngang matapakan ang tae nung aso sa may tabi ng kalsada dahil nawala ako sa aking sarili, para akong namaligno dahil sa aking eksaytment na nararamdaman. Biglang kumulo ang aking nanlalamig na dugo, biglang pumintig ng sunod-sunod ang aking…. ang aking….. ang aking puso, biglang lumabas ang aking otot na kanina lang eh hindi lumabas kahit anong ire ang aking gawin. Grabe talaga, buti na lang at nakabili agad kame ng beer doon sa tindahan kung hindi eh baka hindi lang otot ang lumabas pag pinatagal pa ang eksaytment. Ayus, solb na solb kame. Hindi pa kame lasing ngunit subalit munit kaylangan na naming umuwi, medyo malalim na gabi at kaylangan pa naming magpahinga ng maayos dahil may laban pa kame kinabukasan. Siguradong may umaatikabong barikan na naman paggising. At yun nga at nagsiuwe na kame sa aming mga basaysay para magbyuti rest. At doon na natapos ang araw ng undas ng anak ng alak. Hindi lasing na lasing, ayos lang ika nga, pero solb na solb. Habang pinipikit ko ang aking mga mapupungay na mata para matulog, ang nasa isip ko eh “AYUS! Bukas uli, bukas naman, bukas…barik.” zzzzz…..

Soul Searching sa aking Pag-iisa

Pahigop-higop ako ngayon ng mainit-init pa na kape, pasado alas dose na ako nagising kaya ngayon lang ako nagkalakas ng pangangatawan para magtimpla ng kape. Napuyat na naman ako kagabi, kung bakit ba naman ako hirap na hirap patigilin sa pag-iisip ang aking kokote. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mapupungay na mata para matulog eh andaming pumapasok sa aking kaisipan na pumipigil sa aking pagtulog. Nandyan ang aking pag-iisip kay ineng na nasa batangas, kung okey ba siya, kung may gatas pa ba siya o baka naman gin na rin ang laman ng dedehan niya. Kung pano ko sisimulan ang mga proyektong gusto kong gawin, mga proyektong makakatulong sa amin sa development team sa araw-araw na ginawa ng diyos na aming pag-poprogram. Kung kelan ko masisimulan ang isang application na gawa sa PHP pero desktop-based (puro web-based ang ginagawa ko, para maiba naman). Kung kelan ako magkakabahay, magkaka-perari, asyenda, erport, palaisadaan, titanic, isla at kung ano-ano pa. Kung kelan uli’t ako makakakita ng nagbababahang mga aso sa tabi ng kalye, doggie style ba. Hay.. ang hirap matulog kaya ito at mukhang adik na naman ang itsura ko. Naisip ko, sa tinagal-tagal na ng tao sa mundo, matanda na ang ating lahi ngunit subalit munit wala pa rin atang naiimbento na gadyet na pampatulog in an instant. yung tipong pagniklik ko ang butones na kulay pula ay makakatulog na agad ako at pagniklik yung kulay dilaw ay magigising na ako. o diba, masaya sana. siguro sa mars eh meron ng ganun. Mga elyen kasi sila. Elyen at may espeship. Hay, puyat nga ako, kung ano-ano na ang pinagsususulat ko.

Pagkatapos ko magkape eh napansin kong ako na lang mag-isa ngayon sa bahay, wala na ang lahat ng kasama ko, iniwan na nila ako, iniwan nila akong mag-isa. Nagsi-uwi kasi sila sa kani-kanilang mga probinsiya. Siguro para magrelaks, nauumay na ata sa aking karakas na lagi na lang nila nasisilayan tanghali hanggang madaling araw. Parang gusto ko tuloy manood ng bold pero putek wala naman akong cd ng bold. sayang. Kaya naisipan ko na lang manood ng kahayupan, tsanel 40, animal planet. aysus, tungkol sa uod ang tapik. Naisip ko tuloy, ang uod ba pagnamatay ay ino-uod din? hmmm.. buset, yoko sa uod. Pinatay ko na lang ang tebe para maligo, punta na lang ako sa opis para ituloy ang aking ginagawang CMS. Tatapusin ko na para makauwe ako sa batangas sa darating na Undas. Syempre para mapuntahan ko naman ang aking mga kamag-anak na pumanaw na at siguro eh ayos na ayos ang pagbabarik nila sa langit. Para makita at makabarikan ko ulit ang aking pinsan na galeng ng Kuwait. Siguradong magpapabarik yun ng marame, hehehe. Naalala ko nung mga talbata pa kame nina pareng omnick. pag undas kasi eh para kaming mga baboy na nakawala sa koral na pagala-gala sa sementeryo. wala lang, tingin-tingin sa mga tsiks na naglalagay ng kandila sa mga puntod. yun lang. ang hindi ko malilimutan eh nung nakakita kame ng isang gamit na puntod na bukas, nakalabas ang lumang ataol, basag ang bubog nito. shet! hindi ako makalapit at hindi ko rin ito matingnan ng maayos, natatakot kasi ako, kaya ayun, hindi na nalaman kung may laman pa yung ataol na yun, kung si snow white ba ang laman nun eh hindi ko alam, baka si sleeping beauty.

Meron pa sana ako ikwekwento pero saka na, kailangan ko lumabas muna para magpahangin dun sa roof top ng building ng opis namin. gusto ko muna magrelaks, masulit ang aking pag-iisa. Sayang at hindi ko madala si laptop, hindi kasi abot ang wifi dun. sayang. Magso-sol sertsing na lang ako, tamang-tamang at wala si nilda, ang babaeng spekir. Magiging mapayapa ang aking gagawing sol sertsing. Pwede rin ako magmeditit dun, tama, magmemeditit ako.

O sha! maya na lang tayo tumagay, sol sertsing at meditit muna.

MAC OS, Renuion ng F4 at ang Mahiwagang elevator

Anak ng! Ang F4 nagreunion kagabi! Aysus, F3 lang pala, kulang ng isa, asyuswal, wala ang kumpareng chox, medyo malayo rin kasi ang basaysay nito sa aming hayd-awt. Ok lang, naiintindihan ka namin dun chong, kaya ito, kwentuhan na lang kita ng mga pangyayari sa reunion, ang saya saya namin, ang daming barikin, ang daming pulutan(nasunog nga lang yung niluto kong tatlong itlog, buset), in short, napaglamangan ka namin, hahaha!

Ay sha, ito ang kwento, dumating sa opis ang hahangos hangos na si hulyo na parang kabayo kung makahingal, dito sa aming opis ng mga pasado alas-nuwebe ng gabi. Pawisang pawisan ang noo nya na animo’y galing sa banyo at nagtikol. Gusto ko sanang itanong sa kanya iyon ngunit dahil sa hindi ko maitagong kakaibang ngisi eh mabilis niyang nabasa ang aking iniisip o hinala, nagpaliwanag agad siya na putek yung walang hiyang elevetor namin dito sa building, pinagpawisan siya para lang daw mapapunta siya sa 5th plor. Aysus! Para namang hindi na nasanay ang fetus na ito sa elevator na iyon, medyo matigas talaga ang ulo ng elevator na ito, hindi mo siya pwedeng pagmadaliin, kailangan din ay mahaba ang iyong pasensya dahil talagang mapaglaro ang elevator na ito, oo, mapaglaro na parang pag-ibig. At magbibigay ako ng tip sa mga kriminal, baka kayo eh mapapasok sa aming building at habol kayo ng mga sobra sa tabang mga pulis eh wag kang gagamit ng elevator, maghagdan ka na lang ever. Siguradong huli ka pag ginamit mo iyon. Minsan nga, isang araw na ako’y papasok ng aming opisina eh napagtripan ako ng elevator na ito. Paulit-ulit na bumubukas-sarado ang hinayupak, tapos sasamahan pa ng text niya na “Out of service”, bulsyet! Nakatapos ng magsigarilyo ang aming uumis-umis(ngingisi-ngisi) na sekyu eh hindi pa rin ako makaalis sa grawd plor. Naisip ko, siguro mas mabuting maghagdan na lang ako, isinangguni ko ito sa aming sekyu, umayon naman siya sa aking desisyong maghagdan na lang at ayun nga at hanggang pip plor eh hagdan ako, ang saya, para akong bagong ligo dahil sa pawis ko at hingal dyego dahil mahina na ata ang aking baga sa kahihithit ng sigarilyong hindi maubos.

Pagkatapos magpalusot ni hulyo, oo, magpalusot, ayaw pa kasi aminin na nagtikol, eh pinakita agad nya ang laptop nya na ayaw ipahawak sa amin ni junior. May makatawag pansin kasi sa laptop nya ngayon, yung tatak ng mansanas na may kagat ni eva. Langya at gusto akong paniwalain ng hinayupak na hulyo na ito na naka-Mac siya. Hindi mo ko mapapaniwala dyan hulyo, alam ko na ang tatak ng Mac ay isang langka na may kagat, hindi ko lang alam kung sino ang naglakas loob na kumagat sa langka na iyon, may tenek-tenek kasi yung langka, masakit iyon piho. At pagkatapos mabisto ang kanyang hindi Mac na laptop eh ako naman ang nagyabang sa kanya, pinakita ko ang aking mala-Mac na ubuntu na kahit si koya spencer eh hindi malaman kung ubuntu ba talaga ito o Mac. Mas maganda pa nga daw sa Mac nya eh, hahaha, eh soli!

Makalipas ang ilang minuto ng aking pagyayabang sa aking ubuntu eh naglapat ang aming mga paningin ni hulyo, parang magsyota na anumang sandali eh maglalapat na ang mga labi sa isa’t isa, naisip ko “yak”, kadiri, hindi bagay sa amin, kaladkarin ako ngunit hindi ako pumapatol sa fetus. At bago pa maglapat ang aming nagpupulahang mga labi eh binasag ko ang katahimikan na bumabalot sa aming kapaligiran, tinanong ko sa kanya, “ano? Tara na?” na sinagot naman niya ng ubod ng ningning na mga mata, “tara.” ayos! Ito na ang simula ng aming mainit at nagbabagang pagbabarik! At ayun at singbilis ng kidlat, mas mabilis pa sa alas-kwatro, impunto ika nga ay nagligpit na kami ng kanya kanyang gamit, konting basa ng labi, konting ayos sa namilipit na brief dahil sa mahabang pagkakaupo eh larga na kami patungo sa 87 C kung saan doon namin idaraos ang aming pagkauhaw sa alak. At syempre daan muna kami kina rekles para bumili ng mga parapernalya na aming gagamitin sa pagbabarik tulad ng pulutan, yelo at ang handing handi na kondom, OO, isang extra large na kondom para pagnaisipan uli ni junior na sumuka eh may masusukuhan siya, pleksibol pa, wag lang mabubutas. Pagnabutas kasi…ayaw ko ng isipin ang susunod na pangyayari pag nagkaganun, isa na namang kahindik hindik iyon sa history ng 87 C, PIHO!

At ang sumunod na mga pangyayari ay isa na namang barikan na tatatak sa aming mga nagbabagsakang memorya. Walang dalang kodak o pampitsyur si hulyo kaya wala kaming subener. Pero ito ay isang blesing in disgays aksi may isang pangyayari na wala silang ebedinsya, hahaha, kaya soli, araw ko kagabi, eh hindi pala, gabi ko kagabi.

O sya, masakit na aking nangangayayat na puwet sa pagkakaupo sa matigas na upuan dito sa terd plor(bagong haydawt namin ni junior pag sabado at linggo), kailangan ko na ring magkape, naalala kong hindi pa nga pla ako nakakainom ng kape ngayong araw na ito, buset, pagkakape na nga lang eh nakakalimutan ko pa, ito pa naman ay isang mahalagang bagay na dapat hindi binabalewala ng isang batangueno na tubong ibaan. Ay sha, kape muna ang lalaklakin ko ngayon, maya na ang lambanog. Shat shat shat!